Staat en financiën

Nederland noemt zich seculier, maar viert Pinksteren, financiert bijzonder onderwijs en laat confessionele partijen meebesturen. Cijfers tonen: 43% rekent zich nog tot een geloof, met name ouderen. Het kiesstelsel beschermt gelovige partijen electoraal tegen hun eigen krimp. Een historische reis langs 1795, 1848 en 1917 laat zien hoe Nederland de vorm van religie behield terwijl de inhoud verdampte. Waarden zijn mooi, maar politiek hoort geen geloofsmandaat nodig te hebben.

Nederland laat honderden beleidsevaluaties per jaar uitvoeren, maar gebruikt ze nauwelijks. Departementen beoordelen hun eigen beleid, evaluatiekennis wordt uitbesteed in plaats van opgebouwd, en vaak blijkt pas achteraf dat niemand de juiste data verzamelde. Het mee__regeerakkoord pleit voor onafhankelijke evaluatie-eenheden, verplichte evaluatieplannen vooraf en automatische Kamerbehandeling van tegenvallende uitkomsten, naar Brits voorbeeld.

Nederland investeert steeds minder in bruggen, wegen en spoor: van 2,7% naar 2,0% van het bbp sinds 2011. Achterstallig onderhoud loopt op tot tientallen miljarden, terwijl zorg en sociale zekerheid automatisch doorgroeien. Het Mee-Regeerakkoord pleit voor een apart, wettelijk verankerd investeringskader van acht jaar, losgekoppeld van de jaarlijkse begrotingsstrijd. Geen ideologie, wel een structurele oplossing voor een land dat zijn eigen toekomst opeet.

De overheid als bedrijf: een fusie die nooit door de raad van commissarissen zou komen

Eén mens, één stem, maar niet iedereen wordt evenveel gehoord. Bijna alle Kamerleden zijn hoogopgeleid, terwijl lageropgeleide kiezers fors minder vaak stemmen (66% tegen 90% opkomst) en minder politiek vertrouwen hebben. Opleiding weegt zelfs zwaarder dan inkomen in politieke vertegenwoordiging. Het mee___regeerakkoord stelt voor: kiesplicht met blanco optie, transparantie over kandidaten, en burgerpanels met echte doorzettingsmacht.

Nederland verwacht zelfredzame burgers, maar bouwde intussen een staat met meer dan zestigduizend wetten en regels die zelfs professionals doen verdwalen. Dit dossier ontleedt die tegenstrijdigheid: een overheid die van wieg tot graf meekijkt, maar de uitvoering bij het individu legt. Met de WRR, decentralisatie-onderzoek en regeldrukcijfers als bewijs, en zes concrete maatregelen voor een overheid die weet wanneer ze aan zet is en wanneer niet.

Nederland regelt niet voor zijn burgers, het laat ze bewijzen. Mkb-bedrijven betalen tot 500.000 euro per jaar aan regeldruk, zorgprofessionals verliezen tijd aan formulieren die niemand leest, en 94% van de structurele lasten komt uit Brussel, niet Den Haag. Dit dossier stelt een wettelijke nullijn voor, bindend toezicht door het ATR, omkering van de bewijslast en harde tijdsnormen per sector. Potentiële besparing: zo’n 4 miljard euro per jaar voor het mkb alleen al.

Nederland heeft geen periferie. Het heeft regio's die jarenlang zijn behandeld alsof ze dat wel zijn. Dat is niet de schuld van de markt, niet de schuld van de globalisering, en niet de schuld van de bewoners die er zijn gebleven. Het is de optelsom van beleidskeuzes die nu eenmaal ook anders hadden kunnen uitvallen. En die dus ook anders kunnen worden gemaakt. Dat is precies wat dit voorstel beoogt: niet het land herverdelen, maar het recht op een goed leven eerlijker verdel